Την έκδοση Ρώσου υπηκόου στη Ρωσική Ομοσπονδία, προκειμένου να δικαστεί για υπόθεση απάτης και κατάχρησης εμπιστοσύνης μεγάλης κλίμακας, διέταξε ομόφωνα το Εφετείο της Κύπρου, ανατρέποντας προηγούμενη απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Πάφου.
Η υπόθεση συνδέεται με μεγάλο ρωσικό διαστημικό πρόγραμμα, το οποίο είχε χρηματοδοτηθεί από το ρωσικό Δημόσιο με 15,15 δισ. ρούβλια, ποσό που υπερβαίνει τα 160 εκατ. ευρώ. Ο εκζητούμενος εργαζόταν σε ρωσική διαστημική εταιρεία και, σύμφωνα με τις κατηγορίες των ρωσικών αρχών, είχε ουσιώδη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων.
Φέρεται ότι, μαζί με άλλα πρόσωπα, μερίμνησε ώστε να επιλεγεί συγκεκριμένη εταιρεία χωρίς την πραγματοποίηση κανονικής διαγωνιστικής διαδικασίας. Ακολούθησε η σύναψη σύμβασης ύψους 1,32 δισ. ρουβλιών. Από το ποσό αυτό, περίπου 478 εκατ. ρούβλια φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν για τις ανάγκες του έργου, ενώ περίπου 840 εκατ. ρούβλια —περίπου 7,8 εκατ. ευρώ— φέρεται να διαμοιράστηκαν μεταξύ μελών της ομάδας και να νομιμοποιήθηκαν μέσω οικονομικών συναλλαγών.
Οι κατηγορίες αφορούν κλοπή ξένης περιουσίας με απάτη και κατάχρηση εμπιστοσύνης από οργανωμένη ομάδα, κατά παράβαση του άρθρου 159 παρ. 4 του ρωσικού Ποινικού Κώδικα. Δεν έχουν, πάντως, ακόμη κριθεί από δικαστήριο ως προς την ουσιαστική βασιμότητά τους.
Ο Ρώσος υπήκοος συνελήφθη στην Κύπρο τον Νοέμβριο του 2024 βάσει προσωρινού εντάλματος. Τον επόμενο μήνα ο υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως έδωσε την απαιτούμενη εξουσιοδότηση για την έναρξη της διαδικασίας έκδοσης.
Το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου απέρριψε το αίτημα τον Νοέμβριο του 2025, επειδή διατηρούσε αμφιβολίες για το εάν το ρωσικό ένταλμα σύλληψης της 18ης Δεκεμβρίου 2020 εξακολουθούσε να βρίσκεται σε ισχύ. Επισήμανε, ωστόσο, ότι, εάν το συγκεκριμένο ζήτημα κρινόταν διαφορετικά, δεν θα υπήρχε άλλο εμπόδιο για την έκδοση.
Κατά της απόφασης προσέφυγε ο Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Εφετείο συμφώνησε ότι δεν υπήρχε διάταξη ή άλλο στοιχείο από το οποίο να προκύπτει ότι το ένταλμα είχε παύσει να ισχύει με την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής έρευνας.
Ιδιαίτερη σημασία αποδόθηκε και στη διεθνή ειδοποίηση τύπου «Diffusion», η οποία ανέφερε ρητώς ότι το ένταλμα δεν υπόκειτο σε χρονικό περιορισμό. Τα στοιχεία της ειδοποίησης συνέπιπταν με εκείνα του ρωσικού εντάλματος και, κατά την κρίση του Εφετείου, επιβεβαίωναν ότι αυτό παρέμενε ενεργό.
Ο εκζητούμενος υποστήριξε ακόμη ότι το ένταλμα παρουσίαζε ελλείψεις και ότι η έκδοσή του θα μπορούσε να οδηγήσει σε παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του. Οι ενστάσεις απορρίφθηκαν. Το Εφετείο έκρινε ότι οι προβαλλόμενες τυπικές ελλείψεις δεν επηρέαζαν ουσιωδώς το κύρος του αιτήματος και ότι δεν είχε αποδειχθεί συγκεκριμένος και εξατομικευμένος κίνδυνος για τον εκζητούμενο.
Η κρίση αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία. Η γενική κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή του σωφρονιστικού συστήματος μιας αιτούσας χώρας μπορεί να ληφθεί υπόψη, αλλά για την παρεμπόδιση της έκδοσης απαιτείται, κατά κανόνα, η τεκμηρίωση πραγματικού και προσωπικού κινδύνου για το συγκεκριμένο πρόσωπο.
Με την απόφαση της 11ης Αυγούστου 2026, το Εφετείο παραμέρισε την πρωτόδικη κρίση, διέταξε την έκδοση και αποφάσισε τη σύλληψη και κράτηση του εκζητουμένου μέχρι την παράδοσή του στις ρωσικές αρχές.
