Μία δικαστική διαμάχη που ξεκίνησε από ένα φαινομενικά απλό περιστατικό σε ξενοδοχείο των ιταλικών Δολομιτών κατέληξε σε απόφαση με ευρύτερες νομικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας, ο Ιταλικός Άρειος Πάγος [Corte di Cassazione], έκρινε ότι τα εστιατόρια και τα ξενοδοχεία δεν έχουν νομική υποχρέωση να παρέχουν νερό βρύσης στους πελάτες τους κατόπιν αιτήματος.
Η υπόθεση αφορούσε τουρίστρια που διέμενε σε πολυτελές ξενοδοχείο στο Corvara των Δολομιτών κατά την περίοδο των εορτών. Κατά τη διάρκεια των γευμάτων της ζήτησε επανειλημμένα νερό βρύσης, όμως το ξενοδοχείο αρνήθηκε και προσέφερε αποκλειστικά εμφιαλωμένο μεταλλικό νερό, το οποίο χρεωνόταν περίπου 7 ευρώ ανά φιάλη. Η πελάτισσα υποστήριξε ότι το νερό αποτελεί φυσικό αγαθό και θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, ζητώντας αποζημίωση περίπου 2.700 ευρώ για οικονομική ζημία και ηθική βλάβη.
Το δικαστήριο, ωστόσο, απέρριψε τον ισχυρισμό αυτό, επιβεβαιώνοντας τις αποφάσεις των κατώτερων δικαστηρίων. Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης, η ιταλική νομοθεσία δεν προβλέπει υποχρέωση των επιχειρήσεων εστίασης να διαθέτουν νερό βρύσης στους πελάτες τους. Επομένως, η σχετική επιλογή παραμένει μέρος της εμπορικής πολιτικής κάθε επιχείρησης.
Η απόφαση επανέφερε τη συζήτηση για τα δικαιώματα των καταναλωτών αλλά και για τη βιωσιμότητα στον τομέα της εστίασης. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι δεν υπάρχει ενιαίος κανόνας στην Ευρωπαϊκή Ένωση: η Οδηγία για το Πόσιμο Νερό ενθαρρύνει τη διάθεση νερού βρύσης, αλλά δεν επιβάλλει δεσμευτική υποχρέωση. Αντίθετα, χώρες όπως η Γαλλία και η Ισπανία προβλέπουν ευνοϊκότερο καθεστώς για τους καταναλωτές.
