Σημαντική απόφαση για το δικαίωμα των εργαζομένων σε ετήσια άδεια εξέδωσε στις 6 Αυγούστου 2026 το Συνταγματικό Συμβούλιο της Γαλλίας (Conseil constitutionnel), εξετάζοντας κατά πόσον εργαζόμενος μπορεί να στερηθεί την αποζημίωση για μη ληφθείσα άδεια εξαιτίας σοβαρού πταίσματος που οδήγησε στη λύση της εργασιακής του σχέσης.
Με την απόφαση 2026-1217/1218 QPC, το Conseil constitutionnel εξέτασε ειδικότερα το άρθρο Lp. 241-22 του Εργατικού Κώδικα της Νέας Καληδονίας.
Η επίμαχη διάταξη προέβλεπε ότι, όταν η λύση της σύμβασης εργασίας προκαλείται από σοβαρό πταίσμα του εργαζομένου («faute lourde»), ο τελευταίος μπορούσε να στερηθεί την αντισταθμιστική αποζημίωση που αντιστοιχεί στην άδεια την οποία είχε αποκτήσει αλλά δεν είχε ακόμη λάβει κατά τον χρόνο λύσης της εργασιακής σχέσης.
Το ζήτημα έφθασε στο Συνταγματικό Συμβούλιο μέσω της διαδικασίας του προδικαστικού ελέγχου συνταγματικότητας (Question Prioritaire de Constitutionnalité – QPC), μετά από παραπομπές του γαλλικού Ακυρωτικού Δικαστηρίου.
Το Συνταγματικό Συμβούλιο έκρινε ότι η επίμαχη ρύθμιση προσκρούει στις συνταγματικές εγγυήσεις που προστατεύουν το δικαίωμα στην ανάπαυση και στην άδεια.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι το δικαίωμα στην ετήσια άδεια δεν αντιμετωπίζεται ως απλή οικονομική παροχή, η οποία μπορεί να χάνεται ως συνέπεια της συμπεριφοράς του εργαζομένου. Αποτελεί δικαίωμα που συνδέεται με την προστασία της υγείας, της ανάπαυσης και της προσωπικότητας του εργαζομένου.
Κατά συνέπεια, όταν η εργασιακή σχέση λήγει και η ήδη κτηθείσα άδεια δεν μπορεί πλέον να ληφθεί στην πράξη, η αντίστοιχη χρηματική αποζημίωση αποτελεί τον τρόπο διασφάλισης του δικαιώματος αυτού.
Η απόφαση παρουσιάζει ευρύτερο ενδιαφέρον για το ευρωπαϊκό εργατικό δίκαιο, καθώς το δικαίωμα κάθε εργαζομένου σε ετήσια περίοδο αμειβόμενης άδειας κατοχυρώνεται και στο άρθρο 31 παρ. 2 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παράλληλα, η νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει επανειλημμένα αναγνωρίσει την ιδιαίτερη σημασία του δικαιώματος σε ετήσια άδεια μετ’ αποδοχών ως θεμελιώδους αρχής του κοινωνικού δικαίου της Ένωσης.
Η απόφαση της 6ης Αυγούστου εντάσσεται έτσι σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή νομολογιακή κατεύθυνση: η ήδη κτηθείσα ετήσια άδεια δεν αποτελεί «μπόνους» που εξαρτάται από την καλή συμπεριφορά του εργαζομένου, αλλά αυτοτελές κοινωνικό δικαίωμα, η προστασία του οποίου εξακολουθεί να υφίσταται ακόμη και όταν η εργασιακή σχέση τερματίζεται υπό δυσμενείς για τον εργαζόμενο συνθήκες.
