Η αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει γύρω από τον Νόμο Κατσέλη και τις καθυστερήσεις στην έκδοση της κρίσιμης απόφασης του Αρείου Πάγου αναδεικνύει για ακόμη μία φορά ένα από τα σοβαρότερα διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής Δικαιοσύνης: όχι μόνο την έκδοση αποφάσεων, αλλά κυρίως τον χρόνο που απαιτείται μέχρι αυτές να αποκτήσουν πλήρη πρακτική ισχύ. Σύλλογοι δανειοληπτών καταγγέλλουν ότι η αναμονή δημιουργεί συνθήκες αβεβαιότητας και οικονομικής επιβάρυνσης για χιλιάδες πολίτες που έχουν ενταχθεί στις προστατευτικές διατάξεις του Ν. 3869/2010.
Το ζήτημα δεν είναι αμιγώς οικονομικό. Είναι πρωτίστως θεσμικό και νομικό. Σύμφωνα με πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί τους τελευταίους μήνες, η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου φέρεται να έχει υιοθετήσει προσέγγιση ευνοϊκή για τους δανειολήπτες ως προς τον τρόπο υπολογισμού των τόκων, κρίνοντας ότι αυτοί θα πρέπει να υπολογίζονται επί της μηνιαίας δόσης και όχι επί του συνολικού ανεξόφλητου κεφαλαίου. Η συγκεκριμένη ερμηνεία εκτιμάται ότι επηρεάζει εκατοντάδες χιλιάδες υποθέσεις δανειοληπτών.
Ωστόσο, το πρόβλημα δεν αφορά μόνο το περιεχόμενο της απόφασης αλλά και την καθυστέρηση στην καθαρογραφή και πλήρη δημοσίευσή της. Μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτή, παραμένει αβέβαιο το εύρος εφαρμογής της, ενώ τράπεζες, servicers και funds συνεχίζουν να λειτουργούν μέσα σε ένα πλαίσιο ερμηνευτικής αβεβαιότητας.
Η ουσία είναι ότι μια δικαστική κρίση, όσο σημαντική και αν είναι, δεν μπορεί να επιτελέσει αποτελεσματικά τον σκοπό της όταν η πρακτική εφαρμογή της καθυστερεί. Το δικαίωμα δικαστικής προστασίας δεν εξαντλείται στην έκδοση μιας απόφασης· περιλαμβάνει και την έγκαιρη ενεργοποίησή της. Διαφορετικά, δημιουργείται μια κατάσταση όπου η ίδια η καθυστέρηση παράγει συνέπειες οι οποίες μπορεί να αποδειχθούν μη αναστρέψιμες για τους πολίτες.
Η υπόθεση του Νόμου Κατσέλη φαίνεται ότι εξελίσσεται πλέον σε κάτι ευρύτερο από μία τραπεζική διαφορά. Μετατρέπεται σε μια δοκιμασία για την αποτελεσματικότητα της ελληνικής Δικαιοσύνης και την πραγματική πρόσβαση των πολιτών σε αυτήν.
