Από το 2021, ουγγρικό διάταγμα καθόρισε τιμή αναφοράς για πέντε δομικά υλικά, και συγκεκριμένα για την κοκκομετρικά διαβαθμισμένη άμμο, το κοκκομετρικά διαβαθμισμένο χαλίκι, το κοκκομετρικά διαβαθμισμένο αμμοχάλικο, το φυσικό αμμοχάλικο και το τσιμέντο. Επιπλέον, το διάταγμα αυτό υποχρεώνει τις επιχειρήσεις που πωλούν τα εν λόγω υλικά σε τιμή υψηλότερη από την τιμή αναφοράς να καταβάλλουν πρόσθετο μεταλλευτικό τέλος. Αρχικά, το διάταγμα ίσχυε μόνο για τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19, ωστόσο παρατάθηκε επανειλημμένως λόγω του πολέμου στην Ουκρανία.
Περαιτέρω, άλλο διάταγμα εισάγει υποχρέωση ελάχιστης εξόρυξης για τους μεταλλευτικούς φορείς που δραστηριοποιούνται στην εξόρυξη πρώτων υλών και βασικών δομικών υλικών. Φορέας που δεν συμμορφώνεται με την υποχρέωση αυτή κινδυνεύει να απωλέσει την άδεια εκμετάλλευσης. Τέλος, ο Μεταλλευτικός Νόμος εξουσιοδοτεί τον πρόεδρο της Αρχής Μεταλλευτικής Εποπτείας να λαμβάνει, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μέτρα παρόμοια με εκείνα που προβλέπονται στα δύο αυτά διατάγματα.
Θεωρώντας ότι όλα τα ανωτέρω μέτρα έχουν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό της ελευθερίας εγκατάστασης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή άσκησε προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κατά την Επιτροπή, ιδίως, δεδομένου ότι οι τιμές αναφοράς είναι χαμηλότερες από τις τιμές της αγοράς, τα κέρδη των υπόχρεων στην καταβολή του πρόσθετου μεταλλευτικού τέλους περιορίζονται σημαντικά, σε σημείο που εξαναγκάζονται να λειτουργούν με ζημία. Υποστηρίζει επίσης ότι, καθόσον το τέλος αυτό πλήττει κυρίως επιχειρήσεις που ανήκουν σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη, η επίμαχη εθνική νομοθεσία συνιστά έμμεση διάκριση.
Η Ουγγαρία ισχυρίζεται ότι τα μέτρα αυτά δεν συνιστούν περιορισμό της ελευθερίας εγκατάστασης. Ειδικότερα, υποστηρίζει ότι το πρόσθετο μεταλλευτικό τέλος αποτελεί φόρο που βασίζεται σε ουδέτερο φορολογικό κριτήριο, ήτοι στον κύκλο εργασιών. Επιπλέον, το γεγονός ότι οι επιχειρήσεις που υπόκεινται στο πρόσθετο τέλος ανήκουν κυρίως σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη οφείλεται στη συγκεκριμένη δομή της ουγγρικής αγοράς, στην οποία οι ισχυρότερες επιχειρήσεις του κλάδου είναι αλλοδαπές.
Με την απόφασή του, το Δικαστήριο κάνει εν μέρει δεκτή την προσφυγή της Επιτροπής και διαπιστώνει ότι η υποχρέωση καταβολής του πρόσθετου μεταλλευτικού τέλους συνιστά περιορισμό της ελευθερίας εγκατάστασης.
Ειδικότερα, διαπιστώνει, πρώτον, ότι το τέλος αυτό καθιστά κατ’ ανάγκη λιγότερο ελκυστική, αν όχι αδύνατη, την άσκηση της ελευθερίας εγκατάστασης, δεδομένου ότι μπορεί να εμποδίσει τις υπόχρεες επιχειρήσεις να αποκομίσουν απόδοση από τις επενδύσεις που έχουν πραγματοποιήσει. Δεύτερον, το τέλος αυτό, μολονότι προβλέπει κριτήριο διαφοροποίησης το οποίο εμφανίζεται ως αντικειμενικό, εφαρμόζεται κυρίως και συστηματικά σε εταιρίες εγκατεστημένες σε άλλα κράτη μέλη και, ως εκ τούτου, συνιστά έμμεση διάκριση λόγω του τόπου της έδρας των εταιριών.
Σε αντίθεση με άλλες υποθέσεις, στην προκειμένη περίπτωση ο κύκλος εργασιών δεν χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της φορολογητέας βάσης του τέλους, αλλά μόνο για τον προσδιορισμό των επιχειρήσεων που υπάγονται σε αυτό. Περαιτέρω, το τέλος αυτό δεν έχει προοδευτικό χαρακτήρα, δεδομένου ότι το ποσό του παραμένει σταθερό στο 90 % της διαφοράς μεταξύ της τιμής αναφοράς και της τιμής πώλησης των επίμαχων υλικών.
